Satijn Panyigay

Text

Melankólia (2016 – ongoing)

The series Melankólia (‘Melancholy’) Satijn Panyigay made in Hungary. Her father is a Hungarian, but he doesn’t feel like one. He was born in the Netherlands just after his parents fled there during the Hungarian uprising in 1956 and grew up there. On the other hand, Panyigay never felt entirely Dutch. She went back to Hungary several times to explore her roots.
When she was there, she fell in love with the country, its drabness and gloom and discovered that it must be the origin of her often melancholic heart.
The Hungarian is known for feeling melancholic, has difficulties to let the past go and has the tendency to have a penchant for the heavy things in life.
The atmosphere, which is so palpable in the places she visited in Hungary, refers back to her familiar melancholy.
In dark colours Panyigay photographed sober spaces and places that refer to the feelings of loneliness and sadness. With capturing silence in seemingly unpersonal in- and exteriors she shows a contaminated emptiness. She searches for images that show tranquility together with a depth. A certain heavy vision on the ordinairy, but without wanting to fight that.A new development in her work is admitting sunlight, creating subtle hope and wonder that shine through.
A Hungarian proverb says: ‘The Hungarian has fun when he cries’. That familiarity with heaviness is an ongoing theme in Panyigay’s work.
Her psychic tie to the atmosphere she found in her father’s homeland will be presented in further melancholic musings on the behaviour of light and the way it bleeds continually into and out of the darkness that surrounds it.

Nathalie Maciesza, de Kunstmeisjes, about Melankólia – Ür (Void):

We see something very commonplace in this picture: a light where normally, advertising posters are displayed. By showing just the empty light, the photographer reveals a sense of beauty without the poster, creating a somewhat mysterious image. The strong contrast between light and dark really draws you towards the photograph. What you then see, can change by the day and depending on your mood. Perhaps one sees an unfulfilled, empty space. Or, as an alternative to ‘forced on us’ advertising, you might see a spotlight on your fantasy scene or a metaphorical light bulb shining through the dark. This photograph is fascinating in its simplicity – I would love to have it in my home.

Rick Berends about Melankólia – Darab hús (Pieces of meat) : (Dutch only, will soon be translated)

Een aftandse koelvitrine met grauwe stukken vlees. De stellage licht op voor een benauwend hekwerk. Daarachter een donker niets, een zwart, oneindig gat. Een vreemd stilleven dat opdoemt waar het leven het toneel allang verlaten heeft. Met stillevens kan een kunstenaar zijn behendigheid oefenen en tonen. Maar in dit stilleven voel ik geen aanwezigheid van de maker. Het is verlaten. Leeg.

Maar ik word naar binnen getrokken. Het ruikt muf en voelt vochtig. Een zachte zoem bromt rond de stalen kast. Ik voel me vervreemd. Waar ben ik? Als ik me omdraai, zie ik dan iets? Is daar iets? Het beeld associeer ik met de wereld maar heeft zich daarvan los gemaakt. Het is een abstractie geworden. Staat op zichzelf. Een Ding an sich.

Maar het wil dat niet verraden. Handgeschreven prijskaartjes wekken een suggestie van interactie en communicatie. Het hint naar menselijkheid, maar ik geloof het niet. Het is er een simulatie van.

Hoe langer ik kijk, hoe meer Darab hús me in haar greep houdt. Zoals het vleeswaar en de vitrine zijn losgezongen van een winkel waar mensen daadwerkelijk zorg droegen voor producten, waar geld over de toonbank ging en praatjes werden gemaakt, zo voel ik me meer en meer losgezongen van de persoon die dagelijks werkt, doet, liefheeft, eet, lacht.

De natuur is onverschillig. En hier zie je de mens en haar voortbrengselen als onderdeel van die onverschillige natuur. Een wezen dat doet en is op de automatische piloot zonder dit aan zichzelf te willen toegeven. Een wezen dat wil overleven, maar er ook iets van wil maken, ja zelfs zin zoekt. Tevergeefs. Maar dat baat niet, het is ok.

Vaak roept kunst emoties op. Het vertedert, maakt boos of ontroert. Maar soms is het fijn als ze je losweekt van gevoel. Want gevoel is tijdelijk. En soms wil je niet tijdelijk zijn. Soms wil je voelen dat er meer is dan dat. Dat er iets is dat daarvan losstaat. Het oneindige of het lege, het eeuwige, het onophoudelijke of het niets. Dat voelen doet wat ik het liefst heb dat kunst doet. Het troost.


No room for light (2014)

Whether shooting interior or exterior environments, Satijn Panyigay remains unwaveringly concerned with the internal machinations of the mind. Graduating with a series in which she photographed the houses of deceased people, Panyigay has developed her interest in absent spaces in No Room for Light, a series she produced last year. In this body of work, Panyigay shifts her interest in a more theoretical direction so that a contrast is set up between shadowy corners of anonymous rooms, in which there is “almost nothing to look at”, and a making process that is saturated with emotion. “In this series I went to all kinds of places. The only condition was that I had to feel really lonely and empty being there.” It is with this that these spaces come to serve as physical depictions of the blunted emotions and muted feelings that reside in dark spaces. “I want to use rooms and places to show my feelings. If someone sees my images as graphic or architectural it’s fine, but people who like my work the best have a melancholic heart” explains Panyigay, who substitutes sharp contrast and vibrancy for a palette of greys and hazy tones in a shift towards the nuances and gradations of that which cannot be easily defined or indeed experienced. Working exclusively with natural light, Panyigay uses light and shadow as her material, “I really love shadows and what light and shadows create on their own. I want my work to be silent, you don’t hear anything when you look at my pictures”, she says.


Behind Death’s Door (2011)

Babs Bakels, Museum Tot Zover Amsterdam, over de serie ‘Behind Death’s Door’:

“De melancholische fotoserie Behind Death’s Door toont de huizen van personen die recentelijk zijn overleden en waarvan de nabestaanden de ontruiming overlieten aan gespecialiseerde bedrijven. Panyigay liep verschillende malen mee om de dood verder te doorgronden.

De foto’s zijn hermetisch, er is geen contact met de buitenwereld, wat resulteert in een beklemmende sfeer van eenzaamheid en heimwee. Triviale objecten zijn de laatste resten van een voorbij leven. Sporen worden uitgewist, een voorafschaduwing van het vervagen van herinneringen. Het uiteindelijk wegzinken in absolute vergetelheid is het beangstigende lot van ieder individu. Eeuwigheid komt neer op een voortdurende beweging van mensen die onophoudelijk doodgaan.

Babs Bakels, Museum Tot Zover Amsterdam, talking about the series ‘Behind Death’s Door’:

The melancholic photoseries Behind Death’s Door shows the houses of recently deceased people of whom the relatives chose a specialized company to clear out their homes. Panyigay went along several times to investigate death more. The photos are hermetic, there is no contact with the outside world, which results in an oppresive atmosphere of loneliness and nostalgia.
Trivial objects are the last remains of a passed life. Traces are being removed, a preview of the fading of memories.
Eventually falling into absolute oblivion is the frightening fate of each individual. Eternity comes down to a constant movement of people who constantly die.”

Maarten Moll in het Parool over Behind Death’s Door: (Dutch only)

Duidelijk is te zien dat er een klok aan de wand heeft gehangen. De tijd heeft om de afdruk heen het behang verkleurd. Straks is ook het behang weg, of overgeschilderd, en herinnert niets meer aan degene die er woonde.
Het is een intrigerende foto, die iets onnoemelijk triests heeft. Zo zijn er meer in de serie Behind Death’s Door van de Nederlands-Hongaarse fotografe Satijn Panyigay.

Geen inkijkje
Panyigay fotografeerde voor de serie uit 2011 in huizen van mensen die kort daarvoor waren overleden. Ze deed dat terwijl het huis door een bedrijf werd ontruimd. Omdat de overledene geen familie meer had, of omdat familie daar geen tijd voor had, of ze niet geconfronteerd wilden worden met sporen van iemand die er niet meer is.
En die sporen zijn er natuurlijk, dat laten de foto’s duidelijk zien. We zien een kast, half open. Een lege plank, een roede waar geen kleerhangers met overhemden of jurken meer aan hangen. Toch is het geen inkijkje in een leeg leven, want de kast zelf heeft ook geschiedenis. Waar is de kast gekocht? Wanneer? Heeft hij altijd op die plaatst gestaan? Wil niemand die kast? Waarom niet?

Een bed met een kaal matras, een foeilelijke stoel met diverse kussentjes. Muren waar lijsten aan hebben gehangen. We zullen nooit weten wie in dat bed lagen, hoe in die stoel is gezeten, waar de levenden naar keken.

Laatste sporen
Het zijn laatste sporen, geschiedenissen, verhalen. Misschien duikt de kast nog eens op in iemands herinnering, tot het voor altijd zal worden vergeten en wordt gewist door de tijd.
Wat zeggen deze alledaagse spullen en voorwerpen in een al bijna ontruimd huis? Het is een hele andere kijk op de dood die Panyigay laat zien. Doodsfotografie zonder lichamen.


The Color of Coal (2010)

“When I look at my old pictures I see a little, happy girl dressed in cute clothes made by my mother. I feel the warmth of my mom and dad and together we are a perfect little family. I see the untroubled look in my eyes as I look at the world full of curiosity, not thinking this would ever change.

I wish I still had that view.

Knowing I have to live without my mom makes me sad, angry and afraid. I am really amazed by the beauty of nature, love and the happy moments in life, but mom hides in all kinds of things around me, every day. I go nowhere without a little dark cloud above my head that brings a shadow to even the sunniest days. I’ve been missing her for 5524 days now.”


Paradise|wasteland (2012)

Nathanja van Dijk, Huize Frankendael Amsterdam, over de serie ‘Paradise|wasteland’ (Dutch):

“Satijn Panyigay trok erop uit om de natuur te fotograferen. In de vroege ochtend ving zij de kwetsbare, maar beeldschone waterdruppels van de ochtenddauw op het groen. Haar interesse gaat uit naar tijdelijkheid. Juist in de vluchtigheid en tegelijkertijd continuiteit van de natuur vindt zij de schoonheid van de vergankelijkheid. “

 


Trees (2015)

This triptych of landscapes of trees in snowy and hazy fields, shows my ever conflicting view on life. It has sadness in it, but it’s also a dreamlike world in which I find the silence and stillness I love. I made these through windows of cars and trains. I was never really in these fields, I just drove by.  The series was made amongst the noise and the haste of my daily life but I love that you can only hear the wind blow or the rain drop. Nature never fails to show me all life’s beauty.